ثانیه های بیقراری

X

ثانیه های بیقراری

کدامین جاده امشب میگذارد سر به پای تو...؟؟؟!


	این جاده ها را که مسافری، هر لحظه از من عبور می کنند. سهم دوری چشمانت را می نگارم دفترم پر از نشانه تو می شود سر خط می نویسم......... \|+\| نوشته شده توسط saita در چهارشنبه 1390/12/24 \|


	جای خالی تو این روزها جایت عجیب خالی است. نه مثل روزهایی که سفر می رفتی، نه مثل روزهایی که نبودی، مثل... نمی دانم مثل کِی؟ جای خالیت را شاید یک شاخه گل صورتی، یک دسته کوچک نرگس یا یک دستبند آبی فیروزه ای پرکند اما عقربه های ساعت مچی ام هیچکدام را به جای تو قبول نمی کنند. \|+\| نوشته شده توسط saita در پنجشنبه 1390/01/18 \|


	برای تکیه گاه خورشید ز چشمهای ترم بخوان حدیث مفصل........ \|+\| نوشته شده توسط saita در پنجشنبه 1390/01/18 \|


	چه عشق ناروایی چه درد بی دوایی چه زخم ناتمومی چه سرنوشت شومی... \|+\| نوشته شده توسط saita در پنجشنبه 1389/09/04 \|


	بي سامان چه اميد عبثي، چه بيهوده پيموده ام............. چه شرمسارم از بالا رفتن و لغزیدنم! چه خنده میزنم بر نفسهای بریده ام! چه بیزارم از پروازگر! چه خسته ام بر بلندی! دیگر مرا چه مانده است؟ جز دلی خسته و بی آزرم ،اراده ای سست ، بالهایی لرزان و پشتی شکسته ، وای از این جستجوی سامان خویش!!! برای ناآرامی چون من سرانجام روزی زندان نعمتی میشود. یادت جهان را پرغم میکند و فراموشی کیمیاست. \|+\| نوشته شده توسط saita در جمعه 1389/07/02 \|


	امشب واژه ها می گریزند، نه آنکه سخنی نباشد. هست، اما نه آنچه به زبان آید. امشب بغض و گریه و دلتنگی ، نگاه کن... از چشمهای ترم بخوان حدیث مفصل.................. کدامین جاده ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ .................................................................... \|+\| نوشته شده توسط saita در جمعه 1386/07/20 \|


	دريا دريا عزيز هميشه مهربان من، مي خواستم بگويم چقدر شرمسار لحظه هايي ام كه دست خواهشم پي اجابت حاجتي پيش تو بلند است. مي دانم كه دستت كريم است و دلت رحيم است، اما ديگر چه آبرويي براي عشق، اگر من عاشق تو را دستاويز خواهشهاي نفسم كنم. نميگويم دست از دامنت بر ميدارم، نه ! طلب مي كنم اما دريا دريا نه قطره قطره..... كدامين جاده امشب ميگذارد سر به پاي تو؟؟؟؟؟!!!!!!!! \|+\| نوشته شده توسط saita در دوشنبه 1386/06/19 \|


	صحراگرد چه زمانه ای است! عجیب زمانه ای است که من عاشقم و مجنون و تو صحراگرد!!!! هـــــــــــــــــــــــای لیلی بی خانمان من، سینه ام را میگشایم به وسعت دشتهای شقایق، باز برای تو کوچک است. چقدر دوریت دلتنگم میدارد.!!! کدامین جاده؟؟؟؟؟ کدامین جاده امشب میگذارد سر به پای تو؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ \|+\| نوشته شده توسط saita در جمعه 1386/06/02 \|


	چشمان تو............... عزیز من اگر روزی بیایند و بگویند تو آمده ای و در پس در ایستاده ای،چه کنم؟ دروغ نگویم،بگذار صادق باشم.آنقدر تو را در ذهن خویش تصویر کرده ام و آنقدر وسیع و دور که دیوانه می شوم. مگر پروانه ای را شنیده ای که طاقت هم آغوشی خورشید را داشته باشد؟؟؟؟؟ مرا کجا جرأت آن است که دست بردارم و در بگشایم،سر بلند کنم و در چشمان تو بنگرم،بنشینم و به ادب دامانت ببوسم.نه! دیوانه میشوم!!! میگریزم و باز باز دور میشوم،دریا دریا...... اینچنین است حکایت عشق ما و هجران تو، باور کن !کدامین جاده،کدامین جاده امشب میگذارد سر به پای تو.......................... \|+\| نوشته شده توسط saita در جمعه 1386/05/12 \|


	اي بلند آسمان مغرور.... اي بلند آسمان مغرور، باز امشب من و اين بغض من، چند و چند فراموشي و رفتن، چند و چند فراموشي و رفتن، ماندن و گنديدن، مرداب شدن، سينه هاي پر ملال تا كه دهان به آهي گشوده مي شود، شرر و آتش برون مي ريزد. مگر من كه ام؟؟؟؟ شكسته دلي بيقرار، آسيمه سر، پريشان، پرسان، لرزان و جويا اما صبور، صبور، صبور من.صبور.............. درد، درد، به خدا امشب اين درد امانم را ميگيرد و مي كشدم، انگار كه كوهي به دوش گرفته ام و كوه به كوه در پي تو.................. آخر نشانه اي، جاي پايي، اشارتي.... اي مرهم، اي درمان،اي آرامش معبود، منكه ديگر از پاي افتاده ام. كدامين جاده امشب ميگذارد سر به پاي تو؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟.................... \|+\| نوشته شده توسط saita در شنبه 1386/04/09 \|


	دور از سكوت و هياهو، ميزبان دلم، لالاي مهربان عاشقانه ات خوابي به دور از همه كابوسهاي جهان را مژده مي دهد. محبوب من ، من اگر چه عاشق پر ادعاي تو ، گهگاه ديوانه وار بند تو را پاره مي كنم، اما هر كجا بروم باز عشق تو مثل سايه مرا دنبال مي كند. اين آفتاب نگاه مهربان توست كه باز مرا بنده اين دام مي كند. هر گز نگذر ،هرگز نگذر.... \|+\| نوشته شده توسط saita در سه شنبه 1386/02/18 \|


	محاکمه امشب باز دلم را محاکمه می کنم. دلم را به محکمه عشق و عدالت می کشم، و میدانم که شرمسار و سرافکنده، ژولیده و آشفته، محزون و اشکبار، محکوم میشوم! !! به خدا جرم من کم نیست، میدانم، می دانم جرم عاشقی که عشق و معشوقش را پاس نمی دارد کم نیست، شکستن حریم یک محبوب، گناه کوچکی نیست. آزردن دل یار سهل نیست. لاف عشق و گله از یار زهی لاف دروغ ......... می ترسم . می ترسم محبوب، می ترسم از امشب و از این محاکمه. گریان باز به سوی تو می پرم هرچند تو باز در آغوشم میگیری، و از هراس پناهم میدهی ......... به خدا می ترسم از این مجازات، از مجازات این گناه، هرچند، هرچه باشد گردن می نهم. اما تو را به خدا مخواه مجازاتم ترک عشق تو باشد. مگذار منع عاشقی تو باشد!!! گرچه در عاشقی خامم و در عشق نابلد، اما به هرچه خواهی غیر از اینها مجازاتم کن. عزیز دلم مخواه مجازاتم ترک عاشقی تو باشد. می دانم. میدانم امشب پایان این محاکمه طولانی، آغاز راه تازه عشق ورزی من است .به خدا امشب دوباره عاشق روی تو می شوم. امشب دوباره جدا از همه آن قصورها، شاگرد مکتب عشق آموزی ات می شوم .عزیز دلم............؟؟؟؟ بگو .بگو کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟؟!!!!!!!! \|+\| نوشته شده توسط saita در جمعه 1385/11/27 \|


	از کدام قبیله یک شب پر از ستاره را در چشمانت بیتوته کرده ام آرامشی که در حجم زمان پرسه می زد را در تراکم تیرگی شسته ای با باران نگاهت... در آغوش کدامین منجی سرگردان بی خوابی می کشد شهر؟!!!... و کدامین ذهن تداعی کننده واپسین دم فرداست؟ قفل بزرگراه تا انتهای ضیافت سراب، با کدام دست شکسته خواهد شد؟ تندیس انزوا را عریان تر از همیشه بر قاب کدام آئینه شکسته به نظاره بنشینم؟... حالا که چهار فصل شعرم را در سراشیبی کوچ می سرایم، از تو خواهم گذشت. در زمانه ای که شقایقها شاعرند، لاله عباسی ها باید در کوچه پس کوچه های غربت قدم بزنند و غروب دلتنگ را تماشا کنند و آه بکشند. اما... در این حرکت،من از کدام قبیله ام ؟ نه شعرم و نه شاعر............ \|+\| نوشته شده توسط saita در چهارشنبه 1385/11/04 \|


	آسمان چه مهربان چه صبور و چه سخاوتمند است این آسمان: تو را از یاد نمی برد مرا از یاد نمی برد و همچنان بر گورهامان سایه افکنده است \|+\| نوشته شده توسط saita در پنجشنبه 1385/08/04 \|


	ننگ عاشقی نه سکوت، نه هیاهو، همهمه ای هراسان خواب مرا بر می آشوبد. تا می آیم خوابهایم را مرحم هجرانت کنم ، تا می آیم در رویاهایم، دستهای لرزانم را به دستانت بسپارم، هجوم شوم شبانه غفلت بر حریر خوابم پنجه می کشد. حقیقت آرامش، حقیقت آرامش، حقیقت آرامش... کی لالای مهربان تو این کابوسها را پایان می دهد ؟ حقیقت آرامش...!!! چه جراتی چه جسارتی ، چگونه نام عاشق را لکه دار کرده ام؟ به چه اجازه ای قلب لرزان و آشفته خود را عاشق می دانم؟ در کدام قاموسی عاشقی را اینگونه معنا کرده اند؟ : او را خواندن و از او گریختن! ؟ نامش را فریاد زدن و در سیاهی خزیدن که مباد نور نگاهش بر تو بیفتد!!؟ برای نام او جامه دریدن و حرف او را به هیچ نخریدن!!! ؟ کجای دنیا؟!! کجای دنیا عشق را به عصیان و نافرمانی ، نابردباری و ناشکیبایی شناخته اند؟؟؟ هی ی ی ی!!!!! ننگ عاشقی شده ام ، ننگ عاشقی! \|+\| نوشته شده توسط saita در دوشنبه 1385/07/17 \|


	مرا ببخش گوش بده ! گوش بده ، با توام . ها،عز یز دلم، چشم در چشم، با خجالت اما چشم در چشم. هاااا درد بزرگی است، به خدا قسم دلم زیر بار این درد می میرد و دم بر نمی آورد. اینکه عاشقانه دوست داشته باشی اما ، شایستگی در برابرش ایستادن را در خود نبینی !! تا درونم را از این رنج نمرده و پاره پاره نشده نديده اي تو را به خدا مرا ببخش !!! مرا ببخش و بخوان، تو را به محمد ، تو را به علي، تو را به فاطمه. ببخش و بخوان ببخش و بخوان. چشم در چشم ،با خجالت. ببخش و بخوان. بگو... بگو كدامين جاده امشب مي گذارد سر به پاي تو؟ عزيز دلم؟؟؟ !!!! \|+\| نوشته شده توسط saita در دوشنبه 1385/07/03 \|


	خيال اگر به سویت اینچنین دویده ام به عشق عاشقم نه بر خیال تو به ظلمت شبان بی فروغ من خيال عشق خوشتر از خيال تو...!!! \|+\| نوشته شده توسط saita در یکشنبه 1385/06/26 \|


	پدرم وقتي مرد من نبودم بيدار تا بپرسم كه چرا سهم من از او اين بود؟؟؟!!!! \|+\| نوشته شده توسط saita در سه شنبه 1385/05/17 \|


	گريز مي گويم مي گويم از سادگي دستهايي كه محبت را از لابه لاي انگشتان با ترديد لمس كرده اند و چشماني كه جز عطوفت بهار شاخسار طوفانزده درختي را نگريسته اند امشب بوي نرگس نور را از ديدگانم ستاند و رهانيد ودهليز سراب زيستنم را، و من ... گريختم از هر چه همهمه، كه موج ميزد در التهاب حقيقت \|+\| نوشته شده توسط saita در سه شنبه 1385/03/23 \|


	دودلي مطلب اين دفعه رو يكي از دوستان برام فرستاده،حيفم اومد ا ينجا نگهش ندارم قشنگه حتما بخونين چرا بمانم؟اما... چگونه بروم؟؟؟؟؟ هرچه از الفباي تو حرف بر ميدارم تا تمام شوي، انگار بي محاباتر از هميشه لابه لاي اين همه خطوط مبهم و واژه نديده دوباره از سر سطر آغاز مي شوي. با اين همه هنوز هم به تقدس يك حس تند عاشقانه، مثل هميشه، دوستت دارم .اما باور كن نميدانم به كجاي اين قصه بايد عادت كنم! وقتي تو عاقبت مي روي ومن دوباره در هيچ گم ميشوم؟؟؟!!! مرا به ياد آور وقتي كه رفته ام...رهسپار سرزمين سكوت شده ام...وقتي ديگر نميتواني دستم را در دستت بگيري و من نمي توانم ميان ماندن و رفتن دودل باشم. ديگر براي حرف و... \|+\| نوشته شده توسط saita در چهارشنبه 1385/03/03 \|


	التهاب شبنم در پگاه در چشمانت که می شکنم، بر اشکهایت که با زورقی تا بیکرانه ها محو می شوم... انگار، خاطره ای پوچ بر بال رنگین کمانی بوده ام به بلندای آسمان ، یا افسانه ای از یک شب طولانی تا پگاه گل سرخ و التهاب شبنم تا ارتفاع درختان تا شعاع نور......... \|+\| نوشته شده توسط saita در جمعه 1385/02/22 \|


	نور ستاره شب مغموم از پرنده صحراگرد به ارغوان غروب می خندید و با دستهایی سبز سرخی غروب را می ربود تا شاید روزی برای خوابهای خورشید ارغوان نور بیارد ... \|+\| نوشته شده توسط saita در شنبه 1385/01/26 \|


	انتظار بیهوده بهار مهربانتر از پائیز نبود، چه هدیه ام داد؟ تابستان گستاخ بود و تلخ، و گرمای دروغینش موذیانه ر یشه های سبزم را جوید وای پس با زمستان چه باید گفت؟!!؟؟؟؟؟؟؟؟ \|+\| نوشته شده توسط saita در شنبه 1385/01/05 \|


	طلوع هر چند همیشه خواسته ام که وقت طلوع چشمهایت باشم و زیباترین طلوع این عالم را ببینم. هرچند همیشه آرزو میکنم که باشم، دستهای مرا بگیری و به خاطر این همه وقت دلداری ام بدهی. امامگر من کی ام که لیاقت داشتن اینهمه موهبت را داشته باشم .هرچند باز هم امیدوارم. چشم به بخشایش تو دارم ،به خدا چشم به بخشایش تو دارم . نمی دانم که شایستگی دیدن مهر،مهر مهربان ،مهر مهربان چشم عالم را دارم؟هستم؟ عزیز دلم؟؟؟؟........................... \|+\| نوشته شده توسط saita در یکشنبه 1384/12/21 \|


	شبم به محنت و روزم به انتظار گذشت دریغ مدت عمرم بدین روال گذشت \|+\| نوشته شده توسط saita در سه شنبه 1384/12/16 \|


	مهر مهربان اتفاقی بود که نام تو را لابه لای کتابهای کهنه سر طاقچه پیدا کردم، ها عجیب بود، اما نام تو را وقتی پیدا کردم کردم که دیگر هیچ نام آشنایی تسلایی نداشت ،به خدا هیچ تسلایی نداشت. هیچ نام آشنایی هرگز هجوم اندوه را تسکینی نبود. نام تو، ناگهان، این ناشناس مرهم دلداریهای من شد . نمیدانستم کیستی؟ از کجا امده ای؟ اما میدیدم که نامت آتشی شده و این افسردگی چند ساله را می گدازد و آب میکند. نمیشناختمت. نمیشناسمت! اما میدیدم که حضور رویا گونه ات در گوشه و کنار زندگی ام انگار همیشه بوده و چشمهای خسته من همیشه از دیدنشان محروم. میدیدم که تو را، آن روزهای کودکی ام،نه در رویاهایم مهمان،نه! در روزهای کودکی ام.در واقعیتم ،در بودنم،در همه ام . شاید تو آن دستی بودی که کودکی و صبوری ا م را در آمیختی،مهربانی آموختی ام......... عزیز دلم.................. \|+\| نوشته شده توسط saita در یکشنبه 1384/12/07 \|


	در غربت انبوه واژگان دهانم نرم نرمک در خلوت و سکوت خزان می شدند. و مجمع الجزایر خاطراتم، در خواب نرم دریا فرو می رفتند. و برف و کاغذ و تنهایی، موهایم را مدهوش رنگ خویش می کردند. و نام پیرارینم را اندک اندک ، به کام با د فرو میبردند. برج بلند عشقی دیرین ویران شده در من به خاموشی خود دلخوش........... تا نسیم یک کلام ساده بر روی این ویرانی وزیدن گرفت ندانستم ، اما . آمد و مهمان قرارهای شبانه ام گردید. تا آمدم باور کنم ویرانی تنها از آن من نیست، چون گردباد سرگردانی در من فرو ریخت. و من................................ !!؟؟؟؟ با این همه برای آنکه همچون ثانیه سردی بر قندیل زمان گذشته، یخ نزنم پیاله ام را بر می گیرم و از دهکده ای کهنه به میکده جهان پای می نهم. ( اینم از قولی که داده بودم.می بخشی دیر شد) \|+\| نوشته شده توسط saita در دوشنبه 1384/11/10 \|


	بگو ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ ناخوشایند است. ناخوشایند است که عمری را در راه رسیدن به محبوب خویش بروی،بدوی،اما وقتی که نگاه می کنی ببینی جاده ای که تو را به او،زیبا ، میرساند د رست پشت سر توست!!!!!!!!!!!!!!! منی که این همه سال دویده ام ،از تو دور شده ام .دور دور. و اینجا منم، کجای زمین ایستاده ام، سایهء امید من؟؟؟؟؟ موج وار چون دیوانه ای هرچقدر هم از آغوش مهربان تو دور شده باشم، باز میگردم. به خدا سر به سینه تو می سایم. هرچقدر از تو دور شده باشم بازمیگردم،سر به سینه تو می سایم.بگو؟ بگو عزیز من!؟؟ کدامین جاده امشب میگذارد سر به پای تو؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ \|+\| نوشته شده توسط saita در چهارشنبه 1384/10/21 \|


	ع ش ق بردباری: عشق بردبار است. مهربانی: مهربان است. سخاوت: عشق در آتش حسد نمی سوزد. فروتنی: غرور ندارد. ظرافت: عشق اطوار ناپسندیده ندارد. تسلیم: نفع خود را خواهان نیست. تسامح: خشم نمی گیرد. معصومیت: سو ء ظن ندارد. صداقت: از ناراستی شاد نمی شود اما با راستی به شعف می آید. \|+\| نوشته شده توسط saita در یکشنبه 1384/10/18 \|


	عزیز من عزیز من، عزیز من، عزیز من، عزیز من چه؟چه عزیز من؟ خسته ام، خسته ام،خسته ام. خسته ام در مه ام، در مه ام خسته ام. با اینهمه، بار به بار، هزار بار می خوانم عزیز من. عزیز من کدامین جاده امشب میگذارد سر به پای تو؟؟؟؟ عزیز من . ای رویای بیدار خوابیهای من! نه نور آشنائی، نه نوری حتی، نه روزنه ای که از آن گوشه چشمی به مهتاب بیندازم. چگونه در این ظلمت رها از بند تو باشم . گم می شوم. گم می شوم در این سیاهی و می ترسم دیگر به گرد راهت هم نرسم ............ کدامین جاده، کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟؟؟؟؟؟ \|+\| نوشته شده توسط saita در یکشنبه 1384/10/11 \|